کودک نجوا کرد: خدایا با من صحبت کن و چکاوکی در چمنزار آواز خواند ولی کودک نشنید.

پس کودک فریاد زد: خدایا با من صحبت کن! و آذرخش در آسمان غرید ولی کودک متوجه نشد.

کودک فریاد زد: خدایا یک معجزه به من نشان بده و یک زندگی متولد شد ولی کودک نفهمید.

درختی به مردی گفت: ریشه هایم در خاک سرخ فرو رفته اند تا من میوه بدهم و آنهارا به تو ببخشم.

ماه در حالی که قرص کامل بود در آسمان شهر پدیدار شد و همه ی سگ های شهر شروع به پارس کردن نمودند. یکی از سگها که خاموش بود و پارس نمی کرد، با صدای آمرانه به دوستانش گفت: با صدایتان نه می توانید مردگان را از خواب ابدی بیدار کنید و نه ماه را به زمین بیاورید.

ناگهان همه ی سگها ساکت شدند و سکوتی ترسناک بر همه جا حاکم شد. اما سگی که در ابتدا خاموش بود، تمام طول شب را به خاطر آن سکوت پارس کرد.

روزی زنی به مردی گفت: دوستت دارم. مرد گفت: من در قلب خویش سزاوار عشق توام. زن پرسید: تو مرا دوست نداری؟

 مرد مدتی به چهره ی زن خیره شد و چیزی نگفت. سپس زن با صدای بلند فریاد زد: از تو متنفرم. و مرد گفت: باز هم من در قلب خویش سزاوار این نفرتم.

روزی مردی که بسیار مأیوس و ناامید بود به بهترین دوستش گفت:<< فایده ای ندارد، من به انتهای ریسمان رسیده ام.>> دوستش گفت:<<چه بهتر.گرهی به ریسمان بزن و به آن بیاویز.>> فکر کنم این دوست نصیحت مفیدی کرده، مادام که انسان زنده است، هیچ چیز به انتهای خود نرسیده است. هر کس می تواند به ریسمان سخت بچسبد و مقداری از ریسمان را به طرف خودش بکشد و یا اینکه ریسمان دیگری به دست آورد و بخت خود را روی شانس دیگری آزمایش کند.

 ایمان به خدا

زمانی اگر از دانشمندی می پرسیدند که آیا به خدا ایمان دارد ؟ پاسخ می داد:

خیر، من یک دانشمندم. اما امروزه در آخرین دهه از قرن بیستم، یک دانشمند در پاسخ چنین پرسشی می گوید: البته که من به خدا ایمان دارم، من یک دانشمندم.